Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ VI: ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ (ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ, 1998)/ SEFERIS GIORGOS VI: ANDRIOPOULOS (ARGONAFTES, 1998)



Website counter




ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΗΛΙΑ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ
"ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ" (1998)



Γιώργος Σεφέρης


"Αργοναύτες"
Συνθέτης: Ηλίας Ανδριόπουλος
Ερμηνεύουν: Μανώλης Μητσιάς - Νένα Βενετσάνου
Διαβάζει ο Γιάννης Φέρτης


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. Δρόμος για την Κολχίδα (Ορχηστρικό)
2. Τραγούδι του παλιού καιρού - Ποίηση: Νίκος Γκάτσος (Μανώλης Μητσιάς)
3. Αγιάναπα Β΄- Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (Νένα Βενετσάνου)
4. Πότε θα ξαναμιλήσεις; - Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (Μανώλης Μητσιάς)
5. Αργοναύτες (Νένα Βενετσάνου)
6. Ταξιδεύω (Μανώλης Μητσιάς)
7. Η μοίρα που γελάς (Νένα Βενετσάνου, Μανώλης Μητσιάς)
8. Σαντορίνη - Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (Μανώλης Μητσιάς)
9. Για μιαν Ελένη (Ορχηστρικό)
10. Στου ονείρου τα μπαλκόνια - Ποίηση: Νίκος Γκάτσος
11. Όνειρο - Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (Νένα Βενετσάνου)
12. Ελένη - Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (Μανώλης Μητσιάς)

-----------------------------------------
Πότε θα ξαναμιλήσεις

Πότε θα ξαναμιλήσεις;
Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν θρέφονται με το αίμα.

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.
Το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ' άστρα
που πάτησαν τη τόση γύμνια σου μια νύχτα.
Ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός
ίσως εκείνα. (δις)

Αλλά πού θα είσαι τη στιγμή
που θα 'ρθει εδώ σ' αυτό το θέατρο το φως;


"Πότε θα ξαναμιλήσεις"
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος
["ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ", 1998]
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς



---------------------------------------------------
"Σαντορίνη"

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή,
ξεχνώντας τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου
στην άλλη ζωή, στην άλλη ζωή, τη βυθισμένη,
που πάτησαν τον ύπνο σου
στην άλλη ζωή, στην άλλη ζωή, τη βυθισμένη.

Γράψε, αν μπορείς, το τελευταίο σου όστρακο,
τη μέρα, τ' όνομα, τον τόπο,
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιά-, για να βουλιάξει,
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιά-, για να βουλιάξει.

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή,
ξεχνώντας τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου
στην άλλη ζωή, στην άλλη ζωή, τη βυθισμένη,
που πάτησαν τον ύπνο σου
στην άλλη ζωή, στην άλλη ζωή, τη βυθισμένη.



"Σαντορίνη"
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος
["ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ", 1998]
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς



-------------------------------------------------------
"Η Ελένη"

ΤΕΥΚΡΟΣ: ... ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ' εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.
.........................................................
ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ', αλλ' είδωλον ην.
.........................................................
ΆΓΓΕΛΟΣ:Τι φης;
Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΕΛΕΝΗ


"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".

Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
συ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.
Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη
βήματα και χειρονομίες· δε θα τολμούσα να πω φιλήματα·
και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.

"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".

Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;
Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:
καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών· η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα
μ' έφερε εδώ σ' αυτό το γυρογιάλι. Το φεγγάρι
βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη·
σκέπασε τ' άστρα του Τοξότη, τώρα πάει νά 'βρει
την καρδιά του Σκορπιού, κι όλα τ' αλλάζει.
Πού είν' η αλήθεια;
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης·
το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.


Αηδόνι ποιητάρη,
σαν και μια τέτοια νύχτα στ' ακροθαλάσσι του Πρωτέα
σ' άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους -ποιος θα το 'λεγε- η Ελένη!
Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου· την άγγιξα, μου μίλησε:
"Δεν είν' αλήθεια, δεν είν' αλήθεια" φώναζε.
"Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.
Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία".


Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό το ανάστημα
ίσκιοι και χαμόγελα παντού
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα·
ζωντανό δέρμα, και τα μάτια
με τα μεγάλα βλέφαρα,
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα. Και στην Τροία;
Τίποτε στην Τροία - ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ' έναν ίσκιο πλάγιαζε σα νά ηταν πλάσμα ατόφιο·
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια.

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης·
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου; Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,
τ' είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ' ανάμεσό τους;

"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".

Δακρυσμένο πουλί, στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη
που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,
άραξα μοναχός μ' αυτό το παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως αυτό ειναι παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως οι ανθρώποι δε θα ξαναπιάσουν
τον παλιό δόλο των θεών· αν είναι αλήθεια
πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο
είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
δεν το 'χει μες στη μοίρα του ν' ακούσει
μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε
πως τόσος πόνος τόση ζωή
πήγαν στην άβυσσο
για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.



"Ελενη"
Απαγγελία: Γιώργος Σεφέρης



--------------------------------------------
"Ελένη"

Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας
ονόματα πρωτάκουστα.
Καινούργιους τόπους,
καινούργιες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών.

Η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα,
μ' έφερε εδώ σ' αυτό το γυρογιάλι.

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας,
στα σαγόνια της γης. Τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα, για μια νεφέλη,
μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου,
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.


"Ελένη"
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος
["ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ", 1998]
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς
Απαγγελία: Αλέξης Κωστάλας



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου